Ο θεός ορφανά κάνει, άμοιρα δεν κάνει

8101.gif

Ο τίτλος είναι λόγια της γρια Βενετίας όπως την μετενσαρκώνει στις σελίδες του βιβλίου του ο Γιάννης Ατζάκας. Στο «Διπλωμένα Φτερά» οι εικόνες των παιδκών του χρόνων στη Θάσο και αργότερα στις παιδουπόλεις, διαδέχονται η μία την άλλη με εκπληκτικό ρυθμό αφήνοντας την συγκίνηση να τον ακολουθεί.

«Περισσότερο με ταράζανε μερικοί που τους υπολόγιζα να έχουν τα χρόνια του πατέρα μου και με τραβούσαν, παραπατώντας, έξω από τους καφενέδες- εκεί μέσα υπήρχε πα΄ντα ένα αφτί για να ακούσει, ένα στόμα μετά για να μιλήσει, αυτολι το ξλεραν καλύτερα από τον καθένα. Εξω, στα σκοτεινα΄, όπου κανένας δε μπορούσε να τουε δεί να τους ακούσει, μ’αγκαλιάζανε και κλαίγανε και, με θολό βλέμμα και πυρωμένη την ανάσα τους από το πιοτό, μου ψιθύριζαν μέσα στο αυτί τι φίλοι ήταν με τον πατέρα μου, τί τρέλες και τί γλέντια είχανε κάνει μαζί πρίν τον πόλεμο. Κι εκείνος, καλά, πήρε την απόφαση τότε, αυτοί όμως που μείνανε εδώ και τους πατάει ο ένας κι ο άλλος…Και ξαφνικά σταματούσαν να μιλάνε και πάλι κλαίγανε και μ’αγκάλιαζαν και με φιλούσαν»

«Και πού πηγαίνουν όλοι αυτοί; Αυτός ο δρόμος προς τα πού παγαίνει;» Ρώτησα τη Μαρίκα που ήταν η πιο μεγάλη. «Στη θεσσαλονίκ», μου είπε. Ο κόσμος δε τελείωνε λοιπόν στη Καβάλα.

theolgos_2.jpg

Advertisements

~ από novisant στο Δεκέμβριος 11, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: